Czasami coś upada. Tak jest, nie można wszystkiego zaplanować, przewidzieć, niestety też nie można na wszystkim i wszystkich polegać.

Co do obcych ludzi – zawsze wydają się lepsi niż Ci „nasi”. Kwestia tego, ze Ci nasi znaja nas lepiej, wiecej od nas wymagają, więcej chcą, z resztą my też od „naszych” wiecej wymagamy, chcemy – a jak poznajesz kogos obcego, wszystko jest spoko, lajt, jest fajnie, bo tak naprawdę nie ma żadnych „warunków” i „wymagań”. Eh.

Wiesz, ja na Twoim miejscu skupiłabym sie na tym co masz. Słuchaj, zajebiście, że jest fajnie, ale ja od kilku tygodni czekam, aż sie sam do mnie odezwiesz :/ i co? nico! Chcesz, zeby ludzie Cię lubili, zabierali gdzieś ze sobą, rozmawiali z Tobą i broń boże nie zostawiali samego w domu – fajnie, tylko miłoby bylo, gdybyś Ty też o tych ludziach nie zapominał. Wiem, matura, zakochanie, okej, okej, można stracić głowę, ale wybacz, trochę przykro mi się zrobiło i poczułam sie trochę olana ;/.

Czytając Twoją notkę z czystej ciekawości zaczęłam się zastanawiać w którym worku mnie umieściłeś. ;].

Wybacz, za takie brutalne i publiczne pranie brudów, ale sam dobrze wiesz, że cierpliwość nie jest moją zaletą ;]. Z resztą, martwisz się, że to ludzie Cię opuścili, jest Ci smutno, ktoś Cię zawiódł, czujesz się olany – ja to rozumiem, tylko chcę Ci uświadomić, ze w pewnym sensie Ty robisz to samo.

Niby nie powinnam niczego wymagać, w końcu „taki jesteś”, jak mi zaraz powiesz, ale z drugiej strony myślałam, że jesteśmy przyjaciółmi i raz na jakiś czas mógłbyś jakoś bardziej entuznastycznie i samoczynnie zdać mi sprawozdanie ze swoich dziejów. Sory.

I jeszcze raz sory za ten cały bałagan.